Czynniki ryzyka depresji
Wśród czynników ryzyka wpływających na rozwój zaburzeń nastroju najczęściej wymienia się:
- wczesne poczucie straty,
- genetyczną podatność,
- problemy w kontaktach z rodzicami,
- indywidualne cechy osobowości.
Płeć
Ponad wszelką wątpliwość stwierdzono obecnie, że podatność na depresję w dużej mierze zależy od płci. Choroba ta występuje w równych proporcjach u chłopców i dziewcząt w wieku poprzedzającym adolescencję, ale już w okresie dojrzewania jest znacznie częstsza u dziewcząt. Takie same dysproporcje w częstości występowania tej choroby można zauważyć u kobiet i mężczyzn w wieku dojrzałym. Chcąc wyjaśnić ten stan rzeczy najczęściej wskazuje się na odmienne zmiany hormonalne u obu płci i na różne w stosunku do nich wymagania.
Doświadczenie straty
Doświadczenie straty może oznaczać osierocenie, rozstanie, utratę zaufania do najbliższych będącą na przykład skutkiem molestowania, ale również utratę zdrowia czy chorobę.
Nieprawidłowy kontakt z rodzicami
Problemy w domu rodzinnym i nieprawidłowy kontakt z rodzicami, może doprowadzić do nieumiejętności tworzenia związków w życiu dorosłym, do utraty poczucia bezpieczeństwa, oraz do braku wewnętrznych modeli postępowania. Konsekwencją takiego stanu rzeczy częto jest niezwykła podatność dziecka na depresję. Chorobie tej sprzyja również niski poziom inteligencji, niska samoocena, czy zewnętrznie umiejscowione źródło kontroli.
Depresja rodziców, ich choroba alkoholowa, lub nadużywanie przez nich narkotyków, tylko wzmacniają niekorzystny wpływ wskazanych powyżej czynników.
Indywidualne cechy osobowości
Wart zauważenie jest fakt, że nie u każdego nastolatka strata powoduje rozwój depresji. Aby zaburzenie nastroju mogło się rozwinąć, młody człowiek musi znaleźć się w sytuacji, w której czynnik osobisty, lub zewnętrzny podtrzymuje objawy depresyjne. I tak ogromny wpływ na rozwój depresji mają negatywne myśli i zaburzenia poznawcze, których źródło tkwi w negatywnych wzorcach.
Według Aarona Becka, w etiologii depresji istnieją dwa negatywne wzorce, które zawierają utajone nastawienie do siebie, świata i otoczenia. Pierwszy z nich wiąże się ze związkami interpersonalnymi, drugi natomiast z osobistymi dokonaniami. Beck nazywa je kolejno socjotropią i autonomią. Osoby utrzymujące negatywne wzorce, w których kluczowym czynnikiem organizującym jest socjotropia, oceniają siebie negatywnie, wtedy, gdy uważają, iż mają problemy z tworzeniem satysfakcjonujących związków z innymi. Z kolei u nastolatków, w przypadku których socjotropia ustępuje miejsca autonomii, główny problem sprowadza się do porażek związanych z dążeniem do osiągnięcia wyznaczonych celów. Wspólną cechą tej młodzieży jest to, że ma ona skłonność do interpretowania niejednoznacznych sytuacji, w negatywny, przygnębiający sposób. Według Becka wiąże się to z licznymi błędami logicznymi i zaburzeniami poznawczymi, obecnymi w rozumowaniu tych młodych ludzi.